Ik zoek iemand. Een meisje. Een mooi meisje. Ze viel me op en dat gebeurt niet gauw. Het was bij de skiverhuur. Oogcontact was er met haar en met haar moeder. Met d’r vader heb ik nog grapjes gemaakt over skipassen. Even daarna reed de Volvo weg. Tot nooit meer ziens, dacht ik nog.
De dag erna. Ergens in de middag. Ik in de skibus. Ik kon geen kant op. en daar was ze weer. Voor ze in de Volvo stapte keek ze om. Ze zag me, ik zag haar. Het was goed elkaar weer te zien, vond ik en ik vermoedde dat zij daar ook zo over dacht.
Helaas ben ik haar de dagen daarna alleen nog maar in mijn hoofd tegengekomen. Tot de laatste dag. Vrijdagochtend. Boven op de berg. Ik keek haar aan. Zij keek mij aan. We lachten. Blik van verstandhouding, je kent het. Een kans om iets te zeggen was er niet want ze moest achter haar familie aan en ik achter de mijne.
Net als de dagen ervoor hoopte ik haar weer ergens tegen te komen. Op de piste, in de lift, in de supermarkt. Het maakte mij niet zo veel uit. Helaas mocht ’t niet zo zijn. Ik hoop dat het niet zo mocht zijn omdat er nog een volgende, mooiere, ontmoeting komt, maar of dat gaat gebeuren betwijfel ik.
Maar ik ben Bart. Ik houd wel van een probeerseltje hier en daar. Een zoektocht in dit geval. Actie. We gaan d’r vinden. Ondanks de kans op het thuiskomen van de welbekende koude kermis. Misschien heeft ze al lang een leuke vriend, of zo.
‘Bij de skiverhuur droeg ze Uggs. Daar hou ik niet zo van. Maar haar stonden ze goed.’
’t Meisje waar ik het over heb is lang. Niet zo lang als ik, maar wel bovengemiddeld. Haar haren waren donkerblond. Daar hou ik doorgaans wel van. Bij de skiverhuur droeg ze Uggs. Daar hou ik doorgaans niet zo van. Maar haar stonden ze goed. Net als de zwarte trainingsbroek, waar volgens neef Maarten de letters GHBS op stonden. En da’s een hockeyclub uit Groningen.
Boven op de berg had ze een blauwe jas aan. De broek had de kleur van de sneeuw en de skibril was oranje, maar dat is vrij normaal in de wereld van de skibrillen. Met dat onderdeel van het signalement hoeven jullie dus niet zo veel te doen.
Ik zat me te bedenken wat ik verder nog van haar weet. Volgens neef Joris kwam ze uit Hengelo, maar achter op de Volvo stond Groningen. En daar speelt GHBS ook z’n wedstrijden. Op skigebied was ze een ‘Anfänger’. Dat betekent dat je het nog niet zo goed kunt. Dat je het nog een beetje moet leren, zeg maar.
Haar vader had een oranje jas en rode skischoenen. Wat haar moeder droeg weet ik niet meer, maar d’r zus, die haar vriend had meegebracht, droeg een rode broek. Ik geloof dat dat het was. Ooit zal ik haar nog wel zien. Denk ik. Hoop ik. Van die lach krijg ik namelijk nooit genoeg.
Bart Luppes
Ik moet de neiging onderdrukken om niet meteen te gaan helpen zoeken en bij ieder meisje dat ik in Groningen ga tegenkomen me niet af te vragen: “Zou zij het zijn?” Een heerlijk begin van de maand april.
Evert zal trots op je zijn
Je geeft de zoekactie een nieuwe impuls?