Daar zat ze weer, steevast iedere donderdagavond. Meestal alleen, maar vorige week, tot mijn grote schrik, kwam er een kerel naast zitten. Flatteus wees ze zijn drankje af en draaide ze zich om. Al weken was ik gefascineerd door deze langbenige blondine, verre van de behemelde 90-60-90. Aan het oog van mijn vrienden was ze trouwens wel weten te ontsnappen. Die droplullen zouden nog geen ware schoonheid herkennen als deze hen onder de tafel zat te pijpen.
Ook al stonden we midden in een – niet geheel verlaten – steegje, de hand in mijn broek was niet de mijne. Zachtjes fluisterde ze in mijn oor waar ik haar allemaal ging neuken. Want dat was het. We gingen geen liefde bedrijven, we gingen neuken, op bed, de bank, het bureau en de vloer.
Beloftes zijn er om na te komen en dus stond ze de dag erna met een glimlach en een rood bestippeld parapluutje voor mijn deur. Haar make-up was een beetje uitgelopen, maar haar glimlach was er niet minder om. “Leuk je weer te zien, baby”. Voor ik het wist zoende ze me, onhandig, voorover vallend. Wat een zoen. De glimlach op mijn gezicht moest geleken hebben op die van een 7-jarig jochie die zijn eerste paar voetbalschoenen gaat kopen. Misschien zelfs op het gezicht van de opgeluchte vader, die er nu zeker van was dat zijn zoon niet op ballet zou gaan.
‘Draag je dat zwarte jurkje? Heb je lekkere tieten in.’
Terwijl ze haar jas ophing had ik me al tactisch op de onderste trede van de trap geplaatst. Quasi-nonchalant leunend tegen de leuning, maar het diepere doel was duidelijk. “Ik heb boven een tv”. Ze zoende me, “Heb je iets met Cameron Diaz?”.
Dat was allemaal nog in de weken voordat de ruzies begonnen. De ‘klootzak’, ‘hondenlul’, ‘kankerlijer’ en verwijzing naar vrijwel iedere andere ziekte. Homo riep ze ook. Ondertussen maakte ze met haar hand gebald een langzaam maar vloeiende beweging naar haar mond. Haar tong duwde in hetzelfde ritme tegen de binnenkant van haar wang. De gebroken liefde was voelbaar, toch trok ik haar nog een keer naar me toe. “Dat vond jij ook wel wat, he?”, zei ik weinig subtiel. Een ondeugend lachje, maar een dodelijke blik.
Normaal kan ik een redelijke klootzak zijn. Over is gedaan. Weg, oprotten en nooit meer terug komen. Bij haar was het anders. Haar nummer stond nog altijd onder speeddial. Dat terwijl ik haar in die intense paar weken nooit gebeld heb. Ik was altijd van de lieve sms’jes: “Zeven uur ben ik bij je. Draag je dat zwarte jurkje? Heb je lekkere tieten in. X”. Vervolgens haar oppikken in een bakfiets: “Ga maar voorin zitten”, “Nee, andersom”. Haar dan meenemen naar de shaormatent. Wie kan het me kwalijk nemen? Shoarma is goedkoop, lekker en je bent erna niet de enige die uit zijn bek stinkt.
Jeroen Wienen
Ondeugend, prikkelend maar niet ordinair. Ik zou er bijna spontaan heteroseksueel van worden!
hmm, matig
Het commentaar van Rowan vind ik niet kunnen. Een jonge kerel schrijft een gewaagd en pikant stuk. Een reactie als de jouwe lijkt naar jaloezie te neigen. Het is ook niet het meest sterke dat ik ooit gelezen heb, maar de poging is dapper. Het geeft geen pas om dan te kletsen over iemands adem. Daar maak je geen talent beter mee.
De reactie van Rowan is weggehaald.
Sjapoo Jeroen enkele talenten van je zie ik hierin nsar voren komen! De mij altijd aansprekende woordkeuze en de zo nu en dan shockerende zinnen. Ik kan de reactie van de hiervoor besproken “Rowan” helaas niet meer lezen maar het feit dat hij over je adem begint vind ik simpelweg zielig, trek je er niks van aan Jeroen het zegt meer over hem dan over jou
Plat stuk waar je van houden moet.
Maar zou het zo waarderen dat Kanker niet als scheldwoord gebruikt wordt.
Dat geldt overigens niet alleen voor schrijvers maar voor alle mensen in het algemeen.
Slecht.
Het verhaal gaat nergens heen, is warrig door onduidelijke tijdsprongen, lijkt geen andere bedoeling te hebben dan het etaleren van de seksuele activiteiten van de auteur. Breng dan gewoon een sekstape uit.
Taaltechnisch een lekker verhaal, en natuurlijk een heel spannend onderwerp, maar waar gaat het heen? Als lezer blijf ik heel verward achter na het lezen van de laatste zinnen.
wtf is dit voor pulp. kom hier nooit meer terug