Op een mooie dag haal ik haar iets vroeger op. Ik wil dat ze daar nu niet al heeft gegeten. Daar is het verpleeghuis, waar mijn moeder woont op de gesloten afdeling. Vandaag eten we ‘oma’s macaroni’, dus moeders zelf zal er ook van eten.

Ik vind haar vlak bij de deur. Ze kletst met een vriendelijke vrijwilliger. Ze is vrolijk vandaag, vertelt hij me. We lopen naar haar kamer om haar jas en sjaal te halen.

‘Wilt u nog even plassen?’ Vlak naast haar kamerdeur is een grote was- en toiletruimte.

Tegenover het toilet hangt een kleine spiegel. Ze knikt lachend tegen de dame in de spiegel. De vorige keer bij mij thuis kwam ze ook langs een spiegel en bleef ze daar wijzend voor staan.

‘Dat is toch zo’n aardig mens’, zegt mijn moeder tegen haar spiegelbeeld

“Dat is toch zo’n aardig mens”, zegt m’n moeder plots. Van de verpleging had ik al gezien en gehoord dat ze vaak staat te kletsen voor een spiegel, maar hiervan schrik ik toch wel een beetje. Het schijnt dat het praten tegen een spiegel heel ontspannend werkt, omdat je spiegelbeeld niets terug zegt en dus geen bedreiging is.

Na het plassen worden de handen even gewassen voor het spiegeltje bij de wastafel. Weer knikt ze naar dat aardige mens en voordat zij iets kan zeggen, zeg ik het, dat haar spiegelbeeld zo’n aardig en lief mens is. Ze grijnst naar me en even denk ik dat ze me door heeft en zegt dat ik haar niet in de maling moet nemen. Maar nee, ze beaamt wat ik zeg.

We kijken bij het afdrogen van haar handen weer in de spiegel en ik zeg dat ik die vrouw behalve een aardig mens ook een goed mens vindt. Een heel goed mens. Ze lacht weer naar me en voordat we weglopen, draait ze nogmaals naar de spiegel en zegt ze: “Steek die maar in je zak!”

Ruth Rebel

Tweet

Bookmark dit verhaal