Badmeester kon je hem niet echt noemen. Een zwembandcontroleur misschien. Als de personen in ‘zijn’ bad, waarop vier glijbanen uitkwamen, het water maar zo snel mogelijk verlieten, pakte hij de grote zwembanden wel op. Voelde ie nog even of er nog genoeg lucht in zat en gooide hij ze op de stapel achter zich. Niet al te moeilijk werk en dat zag je aan hem. Ongeinteresseerd staarde hij naar de uitlaten waaruit vrolijke dagtoeristen om de haverklap werden gelanceerd.
Het bad was eigenlijk net te kort. Jongens die het ideale BMI ternauwernood ontstegen, raakten pardoes de eindrand van het bad. Als ze geluk hadden, schuurden hun hielen niet tegen het trappetje dat zich onderwater bevond. Het was even opletten bij het uitstappen van de band. De zwembandcontroleur pakte tegelijkertijd een van de handvaten van de band vast en griste het rubber onder je kont vandaan . Ja, er waren mensen bij betrokken, maar dit was gewoon lopende bandwerk hoor.
Er waren naar verhouding veel te weinig tweepersoons zwembanden. Niet dat er teveel mensen waren die er naar een grepen, nee, er waren ronduit te weinig tweepersoons zwembanden. Dus stonden we even achter de controleur te wachten op twee blauwe gevaartes. Lang kon het niet duren. We waren de enige belangstellenden. Het was rustig in het Aquapark.
Hij voelde nog even of genoeg lucht in zat en hij gooide ‘m op de stapel achter zich. Niet al te moeilijk werk en dat zag je aan hem.
De controleur had ons zien staan. Hij zag het, vetrok geen spier en wendde zijn hoofd weer af richting de slurfen van kortstondig vertier. Als ie de regels van het gokspelletje kende, had hij met zijn pokerface de ene na de andere prijs in de wacht gesleept. De voorste van ons stak subtiel een hand uit toen de eerste van de blauwe duobanden een noodrem maakte in het chloorwater. De controleur kreeg het mee in zijn rechter ooghoek, zonder meer. Vistte de band uit het water, bepotelde of er genoeg lucht in zat en… kreeg plotseling de neiging het rubber uit te kloppen. Opeens moesten de druppels er vanaf. En dat niet alleen – het ding werd plotseling aan de andere kant van de stapel banden gegooid. Waar niemand stond te wachten.
Dat was gek. De tweede keer ging onze rij-voorste een stap verder. Van het trappetje af, greep hij de opgeblazen stuiterstoel. Maar niet als enige. De controleur greep een ander handvat, zette enige kracht en trok de joekel uit onze dapperste handen. Toen kreeg de betaalde zwembroek een ingeving. Richtte even naar links. Daar zat een toekijkende badmeester. Een echte badmeester wellicht, op een stoeltje op een brug. Hij knikte.
En dat was genoeg. De controleur liet zich van de band beroven. Of eigenlijk gaf hij hem gewoon maar mee, maar gezien de lichaamstaal en uitstraling van de jongeman, was beroven een goede bewoording. Demonstratief floot hij een jong meisje dat niet al te snel zwom, op een dwingende toon uit het water. De volgende band liet nog even op zich wachten, maar dat baatte niet.
Bart Breij
Doet me denken aan de reclame met de paarse krokodil.