Beste mensen in de hoektuin bij het park in Rotterdam,

Natuurlijk had ik het niet moeten doen. In mijn eenvoudige witte broek en zwarte bloesje met witte stippen, getooid met twee pukkels op mijn kin, zweet op mijn voorhoofd en warrig haar langs jullie lopen. Dan vraag ik er natuurlijk gewoon om om door jullie ‘een lelijke moeder met een mooi kind’ genoemd te worden. Dat weet ik ook wel. Dan lok ik het uit, logisch.

Mensen zoals ik, met een alledaags uiterlijk en een pondje teveel, moeten eigenlijk ook uit het gezichtsveld blijven van fabulous people zoals jullie. Ik snap het wel- zit je net, hip in het wit gekleed, in je hippe tuin met overal witte kaarsen aan een roseetje weg te tikken, komt er zo’n lelijke zwetende moeder langs.

Ik ben ook blij dat jullie nog even heel hard zeiden dat mijn bloesje ‘vast 12,99 euro was bij de Bristol’.

Jullie dag was natuurlijk meteen verpest, alhoewel ik blij ben dat ik daarna voor lachsalvo’s zorgde. Ik ben ook blij dat jullie nog even heel hard zeiden dat mijn bloesje ‘vast 12,99 euro was bij de Bristol’.

Hij was vijftien euro bij de Vero Moda, maar dat maakt niks uit hoor. Voortaan zal ik mijn Escada aantrekken als ik weer langs jullie tuin moet, en mijn Louboutins, oh en ik zal mijn Vuitton-tas meenemen, in plaats van mijn oerlelijke Quick-tas. Waar een mens allemaal niet aan moet denken als ie het park in en uit moet.

Nou, het spijt me dat ik jullie horizon vervuilde. Ik zal het nooit meer doen. Ook omdat ik niet vaak in Rotterdam kom natuurlijk, en ik het waarschijnlijk acht dat ik niet meer langs jullie huis zal lopen. Het heeft me namelijk toch wel een beetje pijn gedaan, al hadden jullie in elk geval goed gezien dat ik een mooi kind heb.

Vriendelijke groeten,
de lelijke moeder

Esther Donkers

Tweet

Bookmark dit verhaal