‘Dus hij gaat nu elke aafd heelmaal loesoe, nie nomaaaal! Heelmaal dronkuh enzow, roepe tege iedreeen’ aldus het meisje.
Ze zal zo’n jaar of 16 zijn. Beetje peper-en-zout-kleurig haar, zwart hemdje, strakke skinny jeans, weinig make-up maar toch een beetje een bitchy uitstraling. Grote handtas bij zich, telefoon tegen haar oor gedrukt. Ze ploft de tas naast me neer op het bankje, ondertussen doorpratend. Klemt de telefoon even tussen oor en schouder en begint te wroeten in de tas. Blijkbaar op zoek naar iets wat ze niet echt kan vinden. Uiteindelijk heeft ze zo te zien een sigaret gevonden en steekt hem, ietwat gehandicapt door de telefoon, aan en loopt naar de rand van het perron. Na een mededeling dat ze nu geen sigaretten meer heeft ‘ja straks ff nieuwe kopen’ duikt ze weer in de relatie van haar vriendin.
‘Ja, maar joh, als hij so loesoe doet hele tijd dan ben je echt beter af zonder die zak hoor! Hij mot gewoon respect hebben foor jou jah, en assie dat nie heb, dan rot ie maar op toch, ja? Ik snap ook wel dat je ‘em mist, das nomaaal, maar echt, daar kom je wel overheen hoor. Nee maar serieus, gewoon ferder gaan met je lefuh, is ut beste. O, mijn trein ister, effe wachten, mot effe instappen ensow.’ Ze loopt weer naar ‘ons’ bankje terug en grist haar tas mee.
En weg is ze. Weg uit mijn blikveld, weg uit mijn gedachten die al begonnen te dwalen naar alle relaties die ikzelf heb gehad en al het relatieadvies dat ik heb gegeven. Het is geen dag om erover na te denken. ’Nou, dat weten we dan ook weer, al dat relatiegedoe’, hoor ik ineens naast me. Bijna onopvallend zat ze daar al een tijdje naast me: jaartje of 60, lieve uitstraling, kort geknipt, bijna oranjerood haar, terracottakleurige bloes aan, brilletje. Een oma. Ze zal zelf nog geen kleinkinderen van zestien hebben, vermoed ik.
‘Dat heeft ook totaal geen idee van haar omgeving hè? Trekt zich niets aan van mensen om haar heen. Die hoeven dit toch niet te horen?’
‘Dat heeft ook totaal geen idee van haar omgeving hè? Trekt zich niets aan van mensen om haar heen. Die hoeven dit toch niet te horen? Nou ja, het zal erbij horen.’ Ik knik. Zeg dat ik het met haar eens ben. Dat ik bovendien het taalgebruik een beetje jammer vind. Ik begrijp de taal prima, maar die teloorgang van onze taal, dat begrijp ik niet. Kinderen van Nederlandse ouders die zich tegenover klasgenoten met een andere achtergrond haast schamen dat ze fatsoenlijk Nederlands praten. Jammer. Taalverrijking? Nee, cultuurverarming vind ik dat. Gebrek aan trots. Helemaal met me eens is ze het, het gezellige omaatje naast me. Ik hoop dat het nog overgaat als ze ouder wordt, zeg ik. ‘Ach, dat zal toch wel’, spreekt ze me bemoedigend toe, zoals alleen omaatjes dat kunnen.
Ondertussen gaat mijn telefoon. Even informeren waar mijn reisgenoot blijft, want het is wel van belang dat we de aansluiting halen. Die is onderweg, ietwat vertraagd. ‘Haha’ lacht het vrouwtje, ‘dan is zo’n mobieltje wel weer handig!’ Ik beaam het en leg uit wat we gaan doen en waarom we de aansluiting niet mogen missen. ‘Bruiloft’. Er komt een trein aangereden. Ik vermoed dat ze die moet hebben, want ze maakt aanstalten om op te staan. Jammer, want ik vond het net gezellig worden. Met een gevoel van iets wat lijkt op gemis, wens ik haar een goede reis toe. ‘Dankjewel!’ glundert ze, ‘jij ook en een hele plezierige dag!’.
Ik zak weer terug in mijn bankje en denk nog even aan het meisje met de tas en de sigaret. Zou die zich over 10 jaar ook zo verbazen over generatieverschillen? Wat zou er van haar terechtkomen in 10 jaar tijd? Veel tijd om er over na te denken heb ik niet. De trein die ik moet hebben rolt binnen. Ik sta langzaam op, loop richting trein en stap in. De deuren sluiten en ik rij verder.
Annelies Verhelst
Goed verhaal, herkenbaar en ik betrapte mezelf op een “grinnik”
mooi!