We hebben sinds vandaag een onruststoker in huis. De afgelopen vier jaar was het een en al rust, maar sinds vandaag heerst er een en al onrust. De veroorzaker is onze goudvis. Lisa heet ‘ie. Zo is hij of zij gedoopt door mijn zusje. Lisa.
Lisa heeft haar levensjaren rustig doorgebracht. Zo nu en dan kreeg het vissie een schone kom, wat vers water, wat groenere plantjes. Iedere avond stonden er wat goudvisvlokken op het menu. Nouja, behalve als ik alleen thuis was en ben. Ik vergeet zulke dingen.
Een jaar geleden kregen we naast de vis ook een poes in huis. Een zwarte. Met een wit vlekje. Puma. Of Poema. Ik weet het niet. Mijn zusje heeft de naam gekozen. Tot voor kort kwam Puma of Poema niet in de buurt van de kom. Maar vanaf het moment dat het buiten vroor en de natuurlijke waterbronnen alleen nog uit ijs bestonden, hing Puma of Poema met haar hoofd in de kom al het water weg te lurken. Het water van Lisa.
Sinds gisteravond is het anders. Lisa sjeest door de kom alsof ze meedoet aan de Olympische Spelen voor vissen.
Lisa accepteerde het. Ze keek niet op of om. Zou ik wel doen, als ik zo’n zwart hoofd boven mijn territorium zag hangen. Maar Lisa niet. Ze gunt Poema of Puma geen blik waardig.
Sinds gisteravond is het anders. Lisa sjeest door de kom alsof ze meedoet aan de Olympische Spelen voor vissen. Een rondje 28,3 is een peulenschil voor Lisa de goudvis. De steentjes vliegen in de rondte, her en der drijft wat groen plantenspul en zelfs Puma of Poema lijkt onder de indruk.
Een bevlieging van Lisa wordt standaard gevolgd door een periode van rust. Een lange periode van rust. Even uitzwemmen. Ik ben benieuwd hoe lang ze het nog uithoudt. Vast niet lang meer. Ik word er onrustig van.
Bart Luppes
