Om geld op te nemen in het piepkleine dorpje moet ik naar een nog kleiner postkantoortje, dat onderdeel is van een supermarkt. Over de toonbank van de postkantoor-mevrouw hangt een man met een woeste bos grijs haar en bemodderde laarzen aan. Hij staat erbij alsof hij net een biertje besteld heeft en wappert met een dikke stapel euro’s, in biljetten die ik nog nooit gezien heb.

‘Dit wil ik stort’n veur het belastingkantoor.’ Mevrouw begint te tellen en schudt haar hoofd. ‘Dat kan niet in één keer Bertus.’ ’Hoezo nie.’

‘Dat mag niet meer zo inene, het bedrag is te groot. Dit moet je in twee keer doen.’ ’Da’ gleuf ik nie. Laot zien dan.’ Ze draait haar computerscherm naar hem toe en kauwt de woorden langzaam uit: ‘Negenhonderdnegenennegentig euro en negenennegentig centen mag je storten, Bertus. Meer niet.’

‘Toe dan. Doe ‘t es ev’n. Druk ‘t er ev’n door.’ Hij wappert met zijn geld.

‘Dus ik moe’ tweu keer stortingskosten betal’n.’ ’Ja, dat klopt. Heel vervelend, maar waar.’

Hij buigt zich nog verder over de toonbank. Eén laars komt zelfs van de grond. Zijn stem wordt zachter. ’Ach toe dan mens. Druk ‘t er ev’n door veur me.’ Ze bloost. ‘Dat kan toch niet, dat zie je toch!’ ’Toe dan. Doe ‘t es ev’n. Druk ‘t er ev’n door.’ Hij wappert met zijn geld. ‘Het kan echt niet Bertus!’

Er volgt een zwaarbeladen stilte, waarna Bertus zich bruusk omdraait en zijn flappen achterin zijn broekzak propt. ‘Dan toch niet vrouwmens.’ Er vallen stukjes gedroogde modder van zijn laarzen als hij de supermarkt uit beent.

‘Het is wat hoor, voor die ouwe mensen,’ zegt postbankmevrouw nog nablozend. ‘Ze snappen er niks van, van al dat nieuwe.’

Ik knik meelevend en schuif haar mijn opnamebriefje toe. Waar Bertus, die me nog niet zo heel oud leek, tweeduizend euro cash vandaan haalt om te storten, dáár ben ik eigenlijk benieuwd naar. Hij snapt vast heel veel andere dingen wel.

Esther Donkers

Tweet

Bookmark dit verhaal