Veertien, vijftien hooguit. Meer geef ik haar niet. Ik houd het op veertien, wat veertien is lief. Ysa heet ze. Er zijn lelijkere namen. Ysa stamt af van Isa, van Elisabeth. Isaiah in het Hebreeuws. Maar daar is het een jongensnaam. En jongens zijn stom. Goed, een beetje stom. Behalve Ivo, die is leuk. Ivo speelt voetbal bij W.V.V. Wierden aan ‘t Lageveld. Ivo pest haar wel eens. Flauw. Zet hij haar versnelling plots in ‘de drie’. Ze fietsen samen naar school. Yvonne, Astrid, Minge, Yoeri en Aswin. Aswin hoort er niet echt bij, maar Ysa vind het zielig wanneer hij alleen naar school moet fietsen.

Hardop zal ze het niet zeggen, ook niet tegen haar beste vriendin, Astrid. Ysa is verliefd op Ivo. Denkt ze. Het voelt raar. Dat stomme pesten van hem vindt ze stiekem wel een beetje fijn. Hij raakt haar dan toevallig aan. Of misschien niet toevallig. Ze hoopt eigenlijk van niet. Dat zal ze echter niet uitspreken, ook niet tegen Astrid. Want jongens zijn stom. Ysa is wel eens gaan kijken bij een wedstrijd van Ivo. Nou ja kijken. Achter de struiken naast de kantine. En ze kwam ook niet voor hem, maar voor haar broertje die op een ander veld moest.

Het eerste moet tegen de joden voetballen. Zelf zegt ze altijd Ajax, maar joden uit de mond van Ivo, het klinkt best stoer.

Eigenlijk vindt Ysa Ivo ook stom. Hij lachte haar laatst uit toen ze met haar vriendinnen een dansje van K3 na deed. Hij weet toch ook wel dat ze daar veel te oud voor is! Was voor de grap, duh! Soms vindt ze Ivo ook wel een beetje stoer. Toch wel. Hij heeft het altijd over zijn neef die in het tweede van Twente speelt. Die gaat met de bus mee naar Amsterdam als supporter. Want het eerste moet tegen de joden voetballen. Zelf zegt ze altijd Ajax, maar joden uit de mond van Ivo, het klinkt best stoer.

De neef van Ivo sms’te nog vanuit de bus: “We gaan die Joden slopen, stelletje kankerlijers!” Zijzelf, Ivo, Yvonne, Astrid, Minge, Yoeri en Aswin een beetje achteraf, stonden bij café Bartje in de Kerkstraat. Ivo dronk bier. Zij een wodka-jus, stiekem. Ivo schreeuwen. “Joden! Joden! We gaan jullie slopen kankerjoden”. Dat had hij van zijn neef, dat wist Ysa.

Van het slopen kwam weinig terecht. De joden wonnen die dag. Ivo was boos. Ze had medelijden met hem. Had Twente gewonnen dan hadden ze misschien wel gezoe… ze durfde er niet aan te denken. Want jongens zijn stom. Alles is stom. En dat is allemaal de schuld van die joden. Binnenkort de Zomerfeesten in Wierden. Misschien dat ze Ivo dan kan zoenen… ze durfde er niet aan te denken. Jongens zijn stom.

Dit verhaal is geschreven naar aanleiding van een bericht op Twitter.

Ollie van Olaz

Tweet

Bookmark dit verhaal