Imago is een ding dat je hoog moet houden. Een soort glibberige bal in de lucht. Een emmer met een gemeen gat in de bodem. Een tweepersoonsluchtbed dat na 41 minuten is leeggelopen. Ik heb een bordje op mijn voorhoofd gespijkerd waar een verhaaltje op staat. Ik leid een glamoureus bestaan vol feestjes met fascinerende, geile BN’ers. Op die partijtjes laat ik me vollopen met Martini Rosso en ik dans wild, louter gekleed in een leren legging, met naakte negers. Inderdaad is dit aspect van mijn persoonlijkheid sterk ontwikkeld.

Gelukkig is er ook de bescheten kant. Dat is de kant waar het imago niet van horen wil. Het is de zijde van het chagrijn, het krijsen bij de tandarts, de vouw in je wang bij het opstaan. Plus: de hobby. Mijn lievelingshobby is het borduren van kruissteekpakketten. Sierkussenkruissteekpakketten. Ik glimlach hier maniakaal bij, maar het is echt waar. Borduren maakt mij kalm.

Ik had graag verteld dat ik De Nachtwacht of Het Melkmeisje in kruissteek wegzet. Dan had het iets… eh… intellectueels gehad. Maar ik kies gewoon voor het voorbedrukte stampwerk. Huilende puppies, opgezwollen eigele kuikens en zwaluwen die zo uit de wasserette komen. Het is geen camp en ook geen kitsch, maar pure smakeloosheid, en ik ben er dol op.

Op partijtjes laat ik me vollopen met Martini Rosso en ik dans wild, louter gekleed in een leren legging.

Twee weken terug arriveerden er drie pakketten. Ik ruimde de keukentafel leeg en spreidde het spul uit. Ik bepotelde het stijve, voorbedrukte gaas en stak mijn neus in de ‘wol’. Mijn haar was daarna uren statisch geladen. Ik zette thee. Ik brak me het hoofd over tent stitch of halve kruissteek. Ik maakte kleurkaartjes. Ik kruisstak alvast een regel lichtblauw. Maar ik koos nog niet. Ik stelde dat moment uit. Lekker, ik zakte erin, ik kalmeerde. Mijn ademhaling werd trager.

Toen kwam meneer Janssen binnen. Hij pakte een van de kunstwerkjes op en zei: ‘Ga je dit máken?’ Ik zei niets en bestudeerde ijverig de instructies op de verpakking. Hij vervolgde: ‘Ik spreek nu alvast mijn veto uit.’ Ik begreep dat hij zo’n kussen later nog niet eens onder een gebroken been zou willen accepteren. ‘En als je er rustig van wordt, wat jij natuurlijk denkt, dan kun je beter met mij gaan golfen, doen we tenminste ook nog eens wat sámen.’

Dat was de onzinnigste opmerking ever. Alsof ik ooit zou gaan golfen. ‘Tsss,’ lispelde ik, ‘golfen’, terwijl ik driftig koos voor de honden. Ik golfen. Ik keek wel beter uit. Razend slecht voor mijn imago.

Marleen Janssen

Tweet

Bookmark dit verhaal