Met overwogen passen loopt hij rond. Zijn blik vrijwel constant naar beneden gericht. Gericht op zijn armen die vandaag al zoveel werk hebben verricht. De blik is er één van ingehouden trots. En ik moet hem nageven, die trots is enigszins gepast. Plots dwalen zijn ogen af naar rechts, de spiegelwand. Hij draait een kwartslag, balt zijn vuist, brengt zijn rechterarm 90 graden omhoog en bekijkt ‘m nu in de spiegel. Mijn gedachten dwalen af, en ik zie hem verzeild raken in een heftige zoenscene met zijn spierbal. Pff.

Eén, twee, drie, vier, vijf, zees, zeeeeven, aaacht, nee-neeegen, tieee, nee. Alle kracht is uit mijn armen verdwenen. Ik krijg die gallige handgrepen met geen mogelijkheid meer boven mijn hoofd. Ach, best aardig voor de derde serie en dit toestel ligt me sowieso niet. Met anderhalve liter water in mijn hand dwaalt mijn blik weer af richting de hoek met losse gewichten. De jongen met de opgeblazen biceps, triceps, quadriceps en alle andere aanwezige cepsen in een mensenlichaam, begroet voor de zesde keer die middag een andere fitnessaddict. Om vervolgens lopend langs de spiegel, dit keer minder opvallend, zijn arm in een hoek van 90 graden lief te hebben.

Wat moet het heerlijk zijn om in het kleine shirtje dat je ooit aan had tijdens je eerste fitnesssessie rond te lopen, terwijl je spiermassa het katoen bijna uit elkaar trekt. Zijn loop heeft ook iets van een ereronde, die je sporters ziet maken na een wereldprestatie. En wat mij betreft is het een wereldprestatie. Na twee maanden en zes sessies ben ik uit wanhoop mijn moeder gaan bellen, om te vragen of ze nog een t-shirtje maatje XS heeft uit mijn brugklastijd. Liever een harige blote navel, dan een shirt met te wijde mouwen.

Het zorgt voor entertainment tijdens de fitnessuren. Het hele showtje dat van begin tot eind wordt opgevoerd.

Terwijl ik naar mijn volgende pijnbank loop, zie ik hem voor de zesde achtereenvolgende keer op hetzelfde toestel plaatsnemen. Het is de machine die hem voorziet van die twee gigantische puisten op zijn bovenarmen. Zelfs tijdens elke puf die hij uitbrengt terwijl hij de handvaten naar zich toehaalt, houdt hij met een schuin oog de vorderingen van zijn biceps nauwlettend in de gaten. Het andere oog scant passerend publiek op mogelijke vrienden en/of bewonderende sporters.

Ik geniet ervan. Het zorgt voor een geweldig stuk entertainment tijdens de fitnessuren. Het hele showtje dat van begin tot eind wordt opgevoerd. Het grootste deel van de aanwezigen probeert vooral in de anonimiteit hun oefeningen af te werken. Voorzichtig prikken ze het stangetje door het blokje van vijf of tien kilo. Zij beginnen net en waarschijnlijk houden ze het niet langer dan een paar maanden vol. Maar de echte doorzetters, die zich op (of af-) trekken aan posters van Arnold Schwarzenegger hebben een doel. Na een jaar in de luwte ontgroeien zij hun t-shirt en lopen ze zelfverzekerd rond. Gewichten uitwisselend en puffend met 50 kilo boven het hoofd.

Hoofdschuddend duw ik een stang voor me uit. Het doel wat ze zichzelf hebben gesteld zullen ze nooit bereiken, want het doel is oneindig. Je ziet sommige builders al moeite hebben met bewegen of met het poortje bij de ingang. Geef mij maar de anonimiteit in de sportschool. Ik geniet wel van de show.

Lars Wendel

Tweet

Bookmark dit verhaal