Om haar heen klinken stemmen. Dezelfde zinnen komen steeds terug, ook op de A4-tjes die voor haar liggen. “Inzicht in uw oudedagsvoorziening”, “70% van uw gemiddeld verdiende salaris…”, “ik stel voor dat we samen een pensioencheck…”. De zinnen vouwen zich als verband om haar hoofd, maar dringen niet binnen. Het uitzendbureau bood haar een callcenter of schoonmaken, en ze wilde niet schoonmaken. Dit is haar eerste dag. Op hoop van zegen tikt ze haar eerste nummer in.
Dan komt Chris naast haar zitten. Hij werkt hier al twee maanden en weet er alles van af. Hij legt uit. Hoe de meeste mensen niet weten dat, en de meeste mensen graag willen zo. Dat hier mensen ’s avonds worden gebeld omdat ze een pensioengat hebben. Dat weten ze zelf niet en wij helpen ze. Ze knikt, zegt af en toe “oké”. Veel mensen staan niet stil bij hun oudedagsvoorziening? “Oké.” Een wetswijziging rondom pensioenregeling? “Okeee”.
“Ik snap het wel, hoor”, zegt ze tegen Chris. Hij knikt tevreden. Ze besluit het over de amicale boeg te gooien, al is het maar om haar telefonische ontmaagding nog een paar seconden uit te stellen. “Herken je mij?” vraagt ze. “Je ouders woonden vroeger bij mij in de straat”. Chris herkent haar nog, een beetje. Van vroeger ja. “Ik heb het koud”, zegt ze. “Het is ook koud”, zegt Chris.
Het uitzendbureau bood haar een callcenter of schoonmaken, en ze wilde niet schoonmaken.
Ze schrikt. Haar telefoon is nog aan het bellen, al sinds Chris bij haar kwam. De displaygetallen lopen richting de drie minuten. Aarzelend luistert ze naar haar headset, maar hoort niets. Ze hangt snel op. Tijdens haar eerste telefoongesprek over pensioengaten heeft ze zichzelf drie minuten opgenomen op de voicemail van een vreemde. Dat haar ouders bij Chris in de buurt woonden en ze het koud heeft. Geen afspraak mee binnengehaald. Nul uit één.
Als ze het nummer opnieuw belt, neemt er iemand op. Shit. Ze begint. De zinnen op haar A4′tjes lijken langer nu ze ze opleest, soms twijfelt ze zelfs of de jongen aan de andere kant wel is blijven luisteren. Het verhaal is te lang en te onduidelijk, dat merkt ze zelf nu ook wel. Haar stem trilt en dat helpt ook niet, maar ze moet door. Eindelijk komt ze bij de vraag. “Zouden we uw pensioensituatie even kunnen doornemen om te kijken wat we voor u kunnen betekenen?”
“Nee”, zei ik.
Peter Zantingh
Ga ik zelf reageren? Ja, ik ga zelf reageren. Ik heb hardop zitten juichen na afloop van dit verhaal.
Verdomme, wat is ‘ie heerlijk. Hulde.
Dit is echt een mooie afsluiter voor de 50 leuke verhaaltjes die hier hebben gestaan. Jammer van de zomerstop.
Het eerste verhaal dat bij meer teweeg bracht dan enkel een glimlach.
Dit noem ik een goed verhaal.