Heeft u een verhaal, actie of idee voor Het Pennetje? hetpennetje@gmail.com – of volg Het Pennetje op Twitter.

Geef nu uw e-mailadres door en u krijgt een melding wanneer Het Pennetje de draad weer oppakt. Uw adres wordt niet gebruikt voor andere doeleinden. (Na het invoeren van uw e-mailadres blijft een bevestigingsmelding uit.)

Dit zijn de eerste 50 verhalen op Het Pennetje:

20 maart 2011: Introductie van Het Pennetje

Week 1

21 maart 2011: ‘Twee sleuteltjes’ van Peter Zantingh

22 maart: ‘Angst’ van Esther Donkers

23 maart: ‘Lippen op het raam’ van Piter Veenstra

24 maart: ‘Sprekend’ van Wenz

25 maart: ‘Pagekapsel’ van Marleen Janssen

Week 2

28 maart: ‘Groeven’ van Niels Vandormael

29 maart: ‘Man in de kroeg’ van Gerard Jans

30 maart: ‘Soms kun je het bijna aanraken’ van Wenz

31 maart: ‘Een cursus mindfullness’ van Esther Donkers

1 april: ‘Meisje’ van Bart Luppes

Week 3

4 april: ‘Cameron Diaz’ van Jeroen Wienen

5 april: ‘Haring en motoren’ van Unknown Skin

6 april: ‘Bel dan’ van Rob Nijman

7 april: ‘Overwinning’ van Jeanette Croezen

8 april: ‘Verkoeverkamer 7 Noord’ van Marco Pauw

Week 4

11 april: ‘In vogelvlucht’ van Esther Donkers

12 april: ‘Oorlogstrauma’ van Piter Veenstra

13 april: ‘Spiegelbeeld, vertel mij even’ van Ruth Rebel

14 april: ‘Geknipt’ van Lars Wendel

15 april: ‘Het lenteplannetje’ van Geert Smit

Week 5

18 april: ‘Het dissonante orkest van bladeren’ van Guan van Zoggel

19 april: ‘Afstand tussen leven en dood’ van Vincent Schutte

20 april: ‘Kromme vinger’ van Esther Donkers

21 april: ‘Het spelletje met de wind’ van Bart Luppes

22 april: ‘Bulgaarse badmuts’ van Bart Breij

Week 6

25 april: tweede paasdag; geen verhaal

26 april: ‘De lelijke moeder’ van Esther Donkers

27 april: ‘De bus naar huis’ van Maarten Peetsma

28 april: ‘Tussenwereld’ van Wenz

29 april: ‘Zondagavond’ van Peter Zantingh

Week 7

2 mei: ‘De lijster’ van Unknown Skin

3 mei: ‘Mens en koekoek’ van Gerard Jans

4 mei: ‘Rust’ van Esther Donkers

5 mei: ‘Addertje onder het gras’ van Lars Wendel

6 mei: ‘Even was Lelystad leuk’ van Stefan Popa

Week 8

9 mei: ‘Generatieverschilletje’ van Annelies Verhelst

10 mei: ‘Filosoofje’ van Jeroen Wienen

11 mei: ‘Onruststoker’ van Bart Luppes

12 mei: ‘Druk ‘t er even door’ van Esther Donkers

13 mei: ‘Stiltecoupé’ van Marco Wekking

Week 9

16 mei: ‘Ysa, Ivo en de kankerjoden’ van Ollie van Olaz

17 mei: ‘Kruissteek’ van Marleen Janssen

18 mei: ‘Allegaartje op het station’ van Niels Vandormael

19 mei: ‘Ballonnetje naar boven’ van Esther Donkers

20 mei: ‘Ballen van geluk’ van Lars Wendel

Week 10

23 mei: ‘De boendermaker’ van Esther Donkers

24 mei: ‘Astma Fonds-donateur’ van Vincent Schutte

25 mei: ‘De Kerklaan’ van Lars Wendel

26 mei: ‘Oud zeer’ van Gerard Jans

27 mei: ‘Pensioengat’ van Peter Zantingh

Om haar heen klinken stemmen. Dezelfde zinnen komen steeds terug, ook op de A4-tjes die voor haar liggen. “Inzicht in uw oudedagsvoorziening”, “70% van uw gemiddeld verdiende salaris…”, “ik stel voor dat we samen een pensioencheck…”. De zinnen vouwen zich als verband om haar hoofd, maar dringen niet binnen. Het uitzendbureau bood haar een callcenter of schoonmaken, en ze wilde niet schoonmaken. Dit is haar eerste dag. Op hoop van zegen tikt ze haar eerste nummer in.

Dan komt Chris naast haar zitten. Hij werkt hier al twee maanden en weet er alles van af. Hij legt uit. Hoe de meeste mensen niet weten dat, en de meeste mensen graag willen zo. Dat hier mensen ’s avonds worden gebeld omdat ze een pensioengat hebben. Dat weten ze zelf niet en wij helpen ze. Ze knikt, zegt af en toe “oké”. Veel mensen staan niet stil bij hun oudedagsvoorziening? “Oké.” Een wetswijziging rondom pensioenregeling? “Okeee”.

“Ik snap het wel, hoor”, zegt ze tegen Chris. Hij knikt tevreden. Ze besluit het over de amicale boeg te gooien, al is het maar om haar telefonische ontmaagding nog een paar seconden uit te stellen. “Herken je mij?” vraagt ze. “Je ouders woonden vroeger bij mij in de straat”. Chris herkent haar nog, een beetje. Van vroeger ja. “Ik heb het koud”, zegt ze. “Het is ook koud”, zegt Chris.

Het uitzendbureau bood haar een callcenter of schoonmaken, en ze wilde niet schoonmaken.

Ze schrikt. Haar telefoon is nog aan het bellen, al sinds Chris bij haar kwam. De displaygetallen lopen richting de drie minuten. Aarzelend luistert ze naar haar headset, maar hoort niets. Ze hangt snel op. Tijdens haar eerste telefoongesprek over pensioengaten heeft ze zichzelf drie minuten opgenomen op de voicemail van een vreemde. Dat haar ouders bij Chris in de buurt woonden en ze het koud heeft. Geen afspraak mee binnengehaald. Nul uit één.

Als ze het nummer opnieuw belt, neemt er iemand op. Shit. Ze begint. De zinnen op haar A4′tjes lijken langer nu ze ze opleest, soms twijfelt ze zelfs of de jongen aan de andere kant wel is blijven luisteren. Het verhaal is te lang en te onduidelijk, dat merkt ze zelf nu ook wel. Haar stem trilt en dat helpt ook niet, maar ze moet door. Eindelijk komt ze bij de vraag. “Zouden we uw pensioensituatie even kunnen doornemen om te kijken wat we voor u kunnen betekenen?”

“Nee”, zei ik.

Peter Zantingh

Argeloos stap ik het tehuis binnen. Op de eerste verdieping huisvest wekelijks de organisatie die bevoegd is om mijn lichaam op legale wijze wat buisjes bloed te ontnemen. En dat is blijkbaar nodig, want de huisarts wil iets controleren.

Ik zwaai energiek de deur open, maar stok onmiddellijk, mijn adem spontaan inhoudend. Ik sta oog in oog met een grote groep bejaarden. Een aantal kijkt mij welwillend aan, maar ik zie ook vele ogen die mijn blik als onbestelbaar retourneren. Leeg, flets en starend.

Het is mij direct duidelijk waarom de bloedzuigers zich hier wekelijks huisvesten. De opkomst is gigantisch en de gemiddelde leeftijd ligt zeer hoog, ik zie dat ik de jongste ben in het gezelschap.

“U moet wel een nummertje trekken!”, krijst een zeer fragiel wijffie met schelle stem. Ik heb haar blijkbaar beledigd met mijn onbezonnen binnenkomst, waarbij ik al op weg was naar de laatste lege stoel in de rij.

Ik brom wat en slof terug naar een kaartjesautomaat, die zeer verdekt staat opgesteld, het nummertje tot mij nemend. Ik hoor instemmend gemompel. Blij dat de kwestie naar tevredenheid is afgedaan ga ik weer op weg naar de eerder beoogde stoel. Een andere opoe oppert halfzacht een rake opmerking in zwaar dialect. Het ontlokt de helft van de groep ingetogen gelach. Ik ben grappig.

Met een plof ga ik zitten en mijn ogen dwalen langs de lange rij zittenden. Een aantal hebben de pret nog in de ogen van de grap in het dialect. Ik ben wel blij dat ik deze mensen wat plezier kon gunnen.

Het is zeer stil nu, op het tikken van de verwarming en krachtige ademhalingen na. Ik voel me verzeild geraakt in een surrealistisch toekomstbeeld.

Langer blijft mijn blik kleven aan de personen die het kleine voorval totaal is ontgaan, de mensen die mijn eerdere blik al blanco beantwoordden. Het zijn er best veel. Velen in een rolstoel. Zitten. Kijken. Meer staren eigenlijk. De stilte is ook terug in het zaaltje waardoor luidruchtige en moeizame ademhalingen scherp tot mij doordringen. Ik probeer mijn eigen ademhaling mooi laag te houden, maar het hijgconcert heeft duidelijk invloed op me.

Wat benauwd sta ik op en loop even naar buiten, er zijn toch nog wel twintig mensen voor mij. De lachers van zoeven kijken mij verbijsterd na, alsof ik met volgekakte pantalon wegstrompel.

Buiten is de frisse lucht bijna schrijnend. Fiks stap ik wat in het rond. Een half uur later keer ik op mijn schreden terug.

Er heeft een merkbare verandering plaatsgevonden in het wachtlokaaltje. De oudere lachers zijn allemaal weg, ik zie slechts één nieuweling in deze categorie. De groep leegogen is weliswaar vernieuwd, maar drastisch uitgebreid. Blijkbaar zijn de wakkeren zo wakker om als eersten het nummertje te trekken uit de automaat.

Het is zeer stil nu, op het tikken van de verwarming en de eerder genoemde krachtige ademhalingen na. Ik voel me verzeild geraakt in een surrealistisch toekomstbeeld en vraag me af of deze wezens met lege blik nog mensen in hun periferie hebben die nog om ze geven. Slachtafval bij de slager, achtergelaten door mensen die zelf niet in de gaten hebben dat ze op een dag zelf zo oud zijn. Er zitten wel meer dan tien eenzame, lege zielen te wachten. Ik probeer zeer vriendelijk te kijken, maar krijg nul retour.

“Hai hai”, zegt het ene oude mevrouwtje dat ik nog inschaalde als bereikbaar, zonder aanleiding. Daarna is het weer muisstil. Een oude bibberige man draait het hoofd naar haar toe. Na enige seconden draait zijn hoofd weer in de oude stand. Er kleeft iets onduidelijks met een lange sliert aan ‘s mans neus.

Het zoemertje zoemt. Mijn nummer verschijnt. Bij de deur draai ik me nog eenmaal om en werp een laatste blik op de zielige groep en maak mij gehaast uit de voeten.

De naald voel ik amper prikken. Weer buiten is het inmiddels doordringend gaan regenen. Het tehuis is mooi gesitueerd, door de zeer stille straat slenter ik kletsnat naar de auto.

Gerard Jans

Het is zo’n dag dat kuddegedrag onontkoombaar is. Eén van de eerste zomerse dagen van het jaar, wanneer de kwetsbare bleke huid de nieuwe zonnestralen met enige moeite absorbeert. Het onwennige turen in de kledingkast, op zoek naar de ondergesneeuwde zomerse kleding. De dag dat het onthullen van het witte bovenlijf het nodige lef vereist. In de stad Groningen komt deze dag op één plek het beste tot uiting: in het Noorderplantsoen.

Één, soms twee keer per jaar geef ik toe aan het kuddegedrag. Zo ook vandaag. Ik begeef me met mijn vriendin, handdoek en enkele liters vocht naar de plek waar voor alle smaken Groningers plek is. De weg die ons naar het park moet leiden is de Kerklaan. De straat waar een bronzen vrouwenbeeld uit de bosjes opduikt en de weg waaraan zich een fietsenmuseum bevindt. De Kerklaan, waar zijn leven zich voornamelijk afspeelt.

Zodra de trein over onze hoofden heen dendert en we de Kerklaan inlopen, komt hij ons al tegemoet. Aan zijn trage pas valt niet af te zien dat hij zich de hele dag al in dezelfde straat bevindt. En als ik niet beter wist, was het gewoon een man die rustig de stad rondslenterde zonder enig besef van tijd. Maar zodra hij de tunnel onder het spoor bereikt, zal hij zich omkeren en ons spoor volgen. Hij moet namelijk in de Kerklaan blijven, want dat is zijn werkterrein.

Het is een man waaraan je niet zomaar voorbij loopt. De lege blik in zijn ogen schiet altijd kort langs de jouwe.

Het is een man waaraan je niet zomaar voorbij loopt. De lege blik in zijn ogen schiet altijd kort langs de jouwe. Hij kijkt je altijd even emotieloos aan. Ik vraag me af of er wat gaat gebeuren en ga uit voorzorg tussen mijn vriendin en hem inlopen. Hij passeert, ik voel dat hij even aarzelt, maar hij laat ons met rust.

Enkele uren later, onder invloed van UV-straling en verlangend naar ijs stapt mijn vriendin de supermarkt aan de Kerklaan binnen. Ik wacht buiten met mijn krantje, om verwarring bij de caissière te voorkomen. Links van mij zit een hond, vastgeketend aan de fietsenstalling. Zodra mijn blik de rechterkant op draait, ontmoet ik die blik weer. Die lege blik van hem, de zwerver. De lege blik in zijn donkere gezicht. Donker van vuil en van huidskleur. Ook zijn kleren zijn vies, en veel te warm voor deze dag. Dit keer loopt hij anders, gerichter, met een doel. Waar ik de heenweg nog een aarzeling voelde, weet ik dat er dit keer iets gaat komen. Het geslof van de man stopt, de blik houdt aan en hij mompelt: “Heb je wat kleingeld?” Even val ik stil.

Nog voordat ik “eh” uit kan brengen klinkt er een oorverdovend hard geblaf aan mijn linkerkant. De lijn aan het fietsenrek wordt strak getrokken en de hond vliegt op de zwerver af. Ik schrik, maar hij niet. Stoïcijns sjokt de man verder. Als ik de hond tot rust maan, is de zwerver alweer bijna bij het spoortunneltje. Zou die denken dat het mijn hond is? Hij zal me zo weer passeren, maar ik denk dat ie me dan wel weer met rust laat.

Lars Wendel

Jullie zien er echt uit alsof jullie het Astma Fonds willen steunen. Riep een meisje in een vrolijk gekleurd hemdje. Het was prachtig weer en ik liep samen met twee vrienden over de Oosterdijk in Sneek. We schrokken en zetten onze zonnebril af. Ze herhaalde de tekst. ,,Ja, jullie zien er echt zo uit. Echt alsof jullie het Astmafonds willen steunen.” Waarbij ik me alweer snel afvroeg: hoe ziet een gemiddelde donateur van het Astma Fonds eruit dan?

Het was een verkoopster en wilde ons strikken voor het donateurschap voor het Astma Fonds. Het meisje legde ons uit dat er per dag wel twintig mensen sterven ten gevolge van Astma. “Dat is niet best”, stemde ik met haar in. Met maar twee euro per maand konden we een aantal van die mensen helpen. “Maar ik houd niet zo van bedragen die via automatische incasso afgeschreven worden; collectanten daarentegen vertrekken bij mij nooit met een lege collectebus.”, zei ik.

“Als ik jullie vanavond tegenkom in de kroeg, drinken we samen een biertje. Staan we weer kiet, toch?!”

“Maar het is allemaal heel vertrouwd hoor, met dat afschrijven.” Ze opende haar map en haalde de inschrijfformulieren tevoorschijn. “Kijk, als je wilt stoppen met doneren, dan staat hier hoe je moet opzeggen en al die bende.” “En”, zei ze, “Als ik jullie vanavond tegenkom in de kroeg, drinken we samen een biertje. Staan we weer kiet, toch?!” We zagen er toch vanaf en begonnen een persoonlijk gesprekje met de verkoopster.

Het was haar eerste dag en ze had, vertelde ze, nogal moeite om steeds het zelfde verhaal te houden. Daarbij had ze nog niet veel mensen weten te strikken om donateur te worden en dat had toch wel invloed op haar salaris, gaf ze eerlijk toe. “Mensen zijn huiverig, net als jij” zei ze. “Het is net als kopen op internet. Mensen willen zeker weten wat voor vlees ze in de kuip hebben en doen dan pas zaken. Op straat kan je moeilijk alles checken.” Na deze uitspraak namen we afscheid met een woord van succes.

Enkele meters verder passeerden we de Hema. Om haar een beetje op weg te helpen en haar toch de goedheid van de mens te laten zien kocht ik een softijsje voor d’r. Softijs met aardbeiensmaak. Dat vond ze vast lekker, zo zag ze er echt uit.

Vincent Schutte

Toen ik de boendermaker belde om te vragen of hij op ons schoolfeest kon komen, omdat we mensen zochten die een oud ambacht uitoefenen, was er even een clash tussen het Westen en Drenthe. Omdat ik overenthousiast door de telefoon kweelde dat ik zo blij was dat hij kon komen, geweldig, de kinderen zouden het fantastisch vinden. Van zoveel overdrevenheid, overigens oprecht gemeend, viel de boendermaker stil.

Daarna herpakte hij zich en zei met een zwaar Drents accent: ‘Dat zu’me zien dan.’ En daarmee was de zaak beklonken. De boendermaker kwam.

Op de dag van het feest reed hij klokslag vijf uur het schoolplein op met zijn autootje. Hij had een krom, doch sterk uitziend lijf en een tanige oude kop met een vriendelijke glimlach. Onverstoorbaar begon hij zijn spullen uit te laden- een takkenbos, houtjes, touw. Ik hielp hem met tillen, zette een tafel voor hem neer en vroeg of hij koffie wilde. ‘Neuj maitie,’ dat hoefde niet, hij had al gehad. Aan de slag ging hij.

Daar gingen de stramme benen over het hek. Hij glimlachte breed naar me en zei: ‘Dat kan ik nog wel, hoor.’

De oude man en zijn ‘boenders’, oftewel een soort heksenbezempjes, waren een doorslaand succes en ik had niet anders verwacht, omdat ik hem op dorpsfeesten al bezig had gezien. De kinderen stonden rijendik opgesteld om hun eigen boendertje met hem te maken. En hij, de boendermaker met de dooraderde handen en de lijnen in zijn gezicht, 88 jaar oud hoorde ik later, stond twee uur lang achter zijn tafel om al die kinderen van hun bezempje te voorzien. Hij liet zich slechts eenmaal een broodje en koffie aan praten. Werken deden zijn handen, achter elkaar vlogen de bezempjes over de tafel.

Aan het eind van het feest zag ik dat hij zijn auto achter het hek van de school parkeerde, omdat hij niet door de mensenmassa op het plein heen kon. En hup, daar gingen de stramme benen over het hek. Ik keek blijkbaar verbaasd, want hij glimlachte breed naar me en zei: ‘Dat kan ik nog wel, hoor.’

Ik hielp hem zijn spullen over het hek te tillen, gaf hem een bos bloemen en kadobonnen en bedankte hem. Waarop hij me aankeek met zijn ijsblauwe ogen, en zei: ‘Ik heb het geweldig gevonden, werkelijk heel fijn. Fantastisch.’

En ik bloosde, want daar hoorde ik mijn eigen woorden terug, maar hij meende het oprecht. Dat zag ik aan zijn verbazingwekkend jonge blauwe ogen.

De boendermaker. Dat hij nog maar lang zijn ambacht uit mag oefenen.

Esther Donkers

Met overwogen passen loopt hij rond. Zijn blik vrijwel constant naar beneden gericht. Gericht op zijn armen die vandaag al zoveel werk hebben verricht. De blik is er één van ingehouden trots. En ik moet hem nageven, die trots is enigszins gepast. Plots dwalen zijn ogen af naar rechts, de spiegelwand. Hij draait een kwartslag, balt zijn vuist, brengt zijn rechterarm 90 graden omhoog en bekijkt ‘m nu in de spiegel. Mijn gedachten dwalen af, en ik zie hem verzeild raken in een heftige zoenscene met zijn spierbal. Pff.

Eén, twee, drie, vier, vijf, zees, zeeeeven, aaacht, nee-neeegen, tieee, nee. Alle kracht is uit mijn armen verdwenen. Ik krijg die gallige handgrepen met geen mogelijkheid meer boven mijn hoofd. Ach, best aardig voor de derde serie en dit toestel ligt me sowieso niet. Met anderhalve liter water in mijn hand dwaalt mijn blik weer af richting de hoek met losse gewichten. De jongen met de opgeblazen biceps, triceps, quadriceps en alle andere aanwezige cepsen in een mensenlichaam, begroet voor de zesde keer die middag een andere fitnessaddict. Om vervolgens lopend langs de spiegel, dit keer minder opvallend, zijn arm in een hoek van 90 graden lief te hebben.

Wat moet het heerlijk zijn om in het kleine shirtje dat je ooit aan had tijdens je eerste fitnesssessie rond te lopen, terwijl je spiermassa het katoen bijna uit elkaar trekt. Zijn loop heeft ook iets van een ereronde, die je sporters ziet maken na een wereldprestatie. En wat mij betreft is het een wereldprestatie. Na twee maanden en zes sessies ben ik uit wanhoop mijn moeder gaan bellen, om te vragen of ze nog een t-shirtje maatje XS heeft uit mijn brugklastijd. Liever een harige blote navel, dan een shirt met te wijde mouwen.

Het zorgt voor entertainment tijdens de fitnessuren. Het hele showtje dat van begin tot eind wordt opgevoerd.

Terwijl ik naar mijn volgende pijnbank loop, zie ik hem voor de zesde achtereenvolgende keer op hetzelfde toestel plaatsnemen. Het is de machine die hem voorziet van die twee gigantische puisten op zijn bovenarmen. Zelfs tijdens elke puf die hij uitbrengt terwijl hij de handvaten naar zich toehaalt, houdt hij met een schuin oog de vorderingen van zijn biceps nauwlettend in de gaten. Het andere oog scant passerend publiek op mogelijke vrienden en/of bewonderende sporters.

Ik geniet ervan. Het zorgt voor een geweldig stuk entertainment tijdens de fitnessuren. Het hele showtje dat van begin tot eind wordt opgevoerd. Het grootste deel van de aanwezigen probeert vooral in de anonimiteit hun oefeningen af te werken. Voorzichtig prikken ze het stangetje door het blokje van vijf of tien kilo. Zij beginnen net en waarschijnlijk houden ze het niet langer dan een paar maanden vol. Maar de echte doorzetters, die zich op (of af-) trekken aan posters van Arnold Schwarzenegger hebben een doel. Na een jaar in de luwte ontgroeien zij hun t-shirt en lopen ze zelfverzekerd rond. Gewichten uitwisselend en puffend met 50 kilo boven het hoofd.

Hoofdschuddend duw ik een stang voor me uit. Het doel wat ze zichzelf hebben gesteld zullen ze nooit bereiken, want het doel is oneindig. Je ziet sommige builders al moeite hebben met bewegen of met het poortje bij de ingang. Geef mij maar de anonimiteit in de sportschool. Ik geniet wel van de show.

Lars Wendel

Vanmorgen werd ik wakker en ik wist het meteen: vandaag zou mijn overleden vriend jarig zijn geweest. Gek dat het me te binnen schoot, want in de voorgaande jaren is de datum vaak geruisloos voorbij gegleden, en moest ik weleens peinzen om me te herinneren wanneer het ook alweer was.

Vandaag werd ik ermee wakker, en onwillekeurig moest ik denken aan de eerste maanden na zijn dood. Ik droomde toen bijna elke nacht over hem, en het leek net of ik in het ‘hiernamaals’, of waar hij ook terecht was gekomen, mocht meekijken hoe het hem verging.

Vandaag zou hij zevenenveertig zijn geworden, en in gedachten stuur ik een ballonnetje met ‘gefeliciteerd’ erop naar boven.

In de eerste dromen moest ik heel lang zoeken en vond ik hem of niet, of pas na een lange tijd. Hij was dan bijvoorbeeld in Parijs aan het skaten of had het druk met allerlei schimmige zaakjes, zoals ook het geval was tijdens zijn leven. In mijn dromen reageerde hij geïrriteerd dat ik langskwam, en bonjourde hij mij zo zijn hiernamaals uit met de woorden ‘ik hoor hier en jij daar.’

In latere dromen zag ik hem opbloeien, zat hij gelukzalig achter een drumstel te jammen met andere mensen. Hij werd dikker, kreeg een snor (!) en in de laatste droom verzocht hij me vriendelijk, bijna vaderlijk, om niet meer terug te komen: het ging goed met hem, en ik moest me op mijn eigen leven gaan richten. Daarna heb ik zelden nog over hem gedroomd.

Vandaag zou hij zevenenveertig zijn geworden, en in gedachten stuur ik een ballonnetje met ‘gefeliciteerd’ erop naar boven.

Alhoewel ik in het dagelijks leven een nuchter mens ben, geloof ik dat hij ergens de chaotische boel die zijn leven was, aan het rechttrekken is, en dat hem dat goed af gaat. En ik hoop dat hij, omringd door aardige mensen en getooid met snor, een kaarsje zit uit te blazen boven een heerlijk taartje.

Esther Donkers